Tussen afscheid en een nieuw begin

De afgelopen weken voelen alsof we leven tussen afscheid en toekomst.

11 juni is ons huis officieel in de verkoop gekomen. Een plek vol herinneringen, die vanaf vandaag zichtbaar is voor anderen. Alleen dat idee voelt soms al onwerkelijk. Het te koop-bord in de tuin, de foto’s online en de wetenschap dat mensen binnenkort door ons huis zullen lopen. Als alles volgens planning verloopt hopen we eind juni een koper te hebben, zodat langzaam concreet wordt wanneer ons nieuwe avontuur richting Zweden echt begint.

Vanaf het moment dat de verkoop officieel van start gaat, merk ik ook iets anders. Tot nu toe konden we zelf veel doen: opruimen, schilderen, voorbereiden en alles verkoopklaar maken. Maar vanaf vandaag verschuift er iets. Een groot deel ligt niet meer in onze handen. De makelaar neemt het proces verder over en wij kunnen vooral afwachten.

En juist dat vind ik misschien wel één van de lastigste onderdelen.

Ik merk hoe graag ik controle wil houden. Het liefst zou ik alvast weten hoe alles gaat lopen, hoeveel bezichtigingen er komen en of er straks een koper is. Maar de werkelijkheid is dat we moeten wachten. Vertrouwen hebben in een proces waarvan we de uitkomst nog niet kennen.

Dat verlangen naar controle herken ik ook vanuit rouw en verlies. Wanneer er iets verandert wat je niet hebt gekozen. Wanneer het leven ineens een andere richting op gaat en je tijdelijk moet leren omgaan met onzekerheid. Het zijn momenten waarop je ontdekt dat niet alles maakbaar is en dat sommige antwoorden pas later komen.

Ook mijn ontslag is inmiddels ingediend. Een grote stap. Misschien wel één van de spannendste stappen tot nu toe. Het maakt alles ineens écht.

En ergens merk ik… emigreren gaat niet alleen over ergens naartoe gaan. Het gaat ook over ergens vandaan gaan.

De afgelopen tijd stonden in het teken van opruimen, uitzoeken en inpakken. Dozen vullen. Spullen door je handen laten gaan. Maar juist in die momenten merk ik hoeveel herinneringen er eigenlijk verstopt zitten in gewone dingen.

Soms kom ik iets tegen dat me in één klap terugbrengt naar iemand die er niet meer is. Een geur, een voorwerp, een herinnering aan vroeger. En dan is daar ineens dat scherpe gevoel van gemis. Het verlangen om deze nieuwe stappen nog met hen te kunnen delen.

Rouw en verlies zitten vaak in de kleine momenten. Niet alleen in groot verdriet, maar ook in veranderingen, afscheid nemen van een periode uit je leven of het loslaten van wat vertrouwd was.

Daarnaast voelen de afgelopen weken ook spannend. Constant dat zenuwachtige gevoel. Alles moet geregeld worden. Het huis moet klaar voor verkoop. Overal staan dozen. Spullen liggen niet meer op hun vaste plek. Soms voelt het alsof we even nergens écht wonen tussen alles wat gaande is.

En toch…

Tussen alle spanning door voel ik ook iets anders groeien. Energie. Hoop. Verlangen naar wat komen gaat.

De mogelijkheid om straks volledig mijn hart te volgen met Praktijk Daan voelt ontzettend bijzonder. Online begeleiding geeft mij de ruimte om mensen te blijven ondersteunen, waar ik ook ben. Vanuit hun eigen veilige omgeving. Op een manier die dichtbij en persoonlijk blijft.

Het is nieuw. Spannend ook. Maar niet helemaal onbekend.

En misschien is dat juist wat ik mensen ook wil meegeven:

Dat rouw, verandering, afscheid en opnieuw beginnen allemaal naast elkaar mogen bestaan.

Je kunt verdriet voelen om wat je achterlaat, terwijl je tegelijkertijd uitkijkt naar wat komt.

Je kunt verlangen naar controle, terwijl je tegelijkertijd leert vertrouwen op een proces dat je niet volledig kunt sturen.

Misschien herken jij dat gevoel ook wel.

Bij emigreren.

Bij verlies.

Bij grote veranderingen in het leven.

En misschien helpt het al om te weten dat je daarin niet alleen bent.